\tMy\u015bl\u0119, \u017ce sporo os\u00f3b zna uczucie, kiedy nie pami\u0119ta, co w\u0142a\u015bciwie zrobi\u0142o. Zazwyczaj wi\u0105\u017ce si\u0119 to z jakim\u015b urazem, albo nadu\u017cyciem niekt\u00f3rych substancji, zwykle te\u017c dotyczy dnia poprzedniego. Ja jestem lepsza, ja potrafi\u0119 straci\u0107 orientacj\u0119 w trzy minuty.
\n– Sylwia, \u015bpisz? –
\n– Nie wiem… zaraz sprawdz\u0119… a co? –
\n– Mam pytanie. –
\n– No, ju\u017c nie \u015bpi\u0119, co? –
\n– czy ja co\u015b do ciebie przed chwil\u0105 m\u00f3wi\u0142am? –
\n– Yyyy… kurcze, chyba tak, ale ja absolutnie nie pami\u0119tam, co. –
\n– Ojjj, to dobrze, bo ja te\u017c nie pami\u0119tam. –
\n– A, no to widzisz, nikt si\u0119 nie dowie! –
\nTakie w\u0142a\u015bnie dialogi odbywaj\u0105 si\u0119 w naszym pokoju w internacie. Dzieci, naprawd\u0119, nie \u015bpijcie w ci\u0105gu dnia, to jest niezdrowe! Ja ju\u017c kiedy\u015b opisywa\u0142am na tym blogu, \u017ce w\u0142a\u015bnie taki stan umys\u0142u nam si\u0119 przytrafia po dw\u00f3ch tygodniach w internacie, no ale bez przesady! A ja m\u00f3wi\u0142am, \u017ce ja si\u0119 boj\u0119 odpisa\u0107 komu\u015b przez sen?<\/p>\n
\tA tak, ostatnie dwa tygodnie by\u0142am w Krakowie.
\n– Rany, dlaczego jest poniedzia\u0142ek? – Zdenerwowa\u0142a si\u0119Sylwia na pocz\u0105tku drugiego tygodnia. – Ju\u017c tydzie\u0144 siedzimy w tej szkole, a ci\u0105gle jest poniedzia\u0142ek! –
\nDwutygodniowy pobyt by\u0142 g\u0142\u00f3wnie z okazji urodzin obu moich kole\u017canek z pokoju. Czyli podw\u00f3jna impreza. Uczty, koncerty, wycieczki, ca\u0142y festiwal! Nie ma si\u0119 co \u015bmia\u0107, ka\u017cd\u0105 z tych rzeczy mog\u0119 potwierdzi\u0107. Ju\u017c w pierwszym tygodniu doczekali\u015bmy si\u0119 koncertu naszych mistrz\u00f3w realizacji, kt\u00f3rzy \u0107wiczyli z nami nagrania kilku os\u00f3b na raz.
\n– We\u017a, podaj mi E. – Powiedzia\u0142 basista do gitarzysty.
\n– Eeee, czekaj, ja tu mam E?! – Rozleg\u0142 si\u0119 z budki wokalowej g\u0142os perkusisty, kt\u00f3ry aktualnie gra\u0142 na cajonie. Uczy\u0142 si\u0119 gra\u0107, przepraszam. Czyli nasi nauczyciele przy instrumentach, wi\u0119c nieosi\u0105galni, ja z Sylwi\u0105 i Natali\u0105 na studyjnej kanapie, gramy na tamburynie i takich innych, Misha w re\u017cyserce… Pro Tools \u017c\u0119zi\u0142 ostatkiem siiiii\u0142… … Co tu si\u0119 dzieje? Niestety nie zjawi\u0142a si\u0119 wycieczka, a czeka\u0142am na to.<\/p>\n
Przy koncertach b\u0119d\u0105c nie mo\u017cna r\u00f3wnie\u017c zapomina\u0107 o tym, co my wyprawiamy w internacie. Kiedy wy\u015bpiewujemy na ca\u0142y g\u0142os "statki na niebie" i takie r\u00f3\u017cne inne… W og\u00f3le nie wiem, czemu si\u0119 z Natalk\u0105 tak upar\u0142y\u015bmy na De Mono, ale strasznie nas jako\u015b bawi, jak pod wiecz\u00f3r \u015bpiewa si\u0119: "Kroki na schodach! w bezruchu zamierasz!" Tak wygl\u0105da nasz internat noc\u0105.
\nSylwia natomiast poleci\u0142a mi ostatnio disneyowskie Encanto. Ju\u017c pomijam to, \u017ce to naprawd\u0119 pi\u0119kna bajka, ale soundtrack wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 Lin Manuel Miranda. No to Musia\u0142o by\u0107 CO\u015a! I jest, jak najbardziej. Najciekawsze jest to, \u017ce najwi\u0119kszym hitem tego filmu zosta\u0142a piosenka, kt\u00f3ra zupe\u0142nie nie jest uniwersalna. Nie jest to jaka\u015b disneyowska ballada o nieszcz\u0119\u015bliwej mi\u0142o\u015bci lub decydowaniu, kim si\u0119 naprawd\u0119, w g\u0142\u0119bi serca jest. Nie jest to te\u017c mocno gitarowa piosenka disneyowo rockowa o tym, \u017ce mo\u017cemy wszystko… A mieli tam tak\u0105. Jest to piosenka maksymalnie zwi\u0105zana z fabu\u0142\u0105, niezbyt zrozumia\u0142a, jak kto\u015b nie wie, o co chodzi, dodatkowo, nietypowo, jak na disneya, ten najwi\u0119kszy hit \u015bpiewaj\u0105 praktycznie wszyscy bohaterowie. I \u015bwiat ich pokocha\u0142.
\n